Կոնֆլիկտների տրանսֆորմացիա և գիտելիք. Արսեն Խառատյան

Կոնֆլիկտների տրանսֆորմացիա և գիտելիք. Արսեն Խառատյան

Առաջին կարևոր եզրակացությունն այն էր, որ կոնֆլիկտը հեչ էլ ամենավատ բանը չէ: Կոնֆլիկտը կամ բախումը հաճախ կարող է նաև առաջընթացի հիմք լինել: Առաջընթացի հնարավորությունն առանց բախման դժվար թե հնարավոր լինի ապահովել, որովհետև հաճախ ցիկլի մեջ ենք ընկնում և չենք կարողանում մեզ և գործընթացները տեսնել դրսից:

Մի խումբ կոնֆլիկտաբաններ ասում են, որ կոնֆլիկտի լուծումներ առհասարակ չկան, կան՝ փոխակերպումներ: Այն փաստը, որ այսօր գերմանացիներն ու ֆրանսիացներն իրար չեն կոտորում, իսկ 60 տարի առաջ պատերազմի մեջ էին, պատճառն այն չէ, որ նրանք այսօր իրար շատ սիրում են: Նրանց կոնֆլիկտը փոխակերպվել է այլ մակարդակի: Կոնֆլիկտաբաններն ասում են, որ իրենք հասան այն բանին, որ զենք վերցնելու փոխարեն այսօր մարդիկ գնում միասին խմում են, հետո դուրս են գալիս, անցնում են բռնցքամարտի, բայց չեն սպանում միմյանց:

Մեկնաբանություններ

Մեկնաբանել

Share Button

Դիտեք նաև՝

1 Մեկնաբանություն

  1. Սամվել Եղյան

    Ողջունելի և խրախուսելի է, երբ տեսնում ես, թե ինչպես մեր փոքրիկ երկրում իմացությունը կանգ չի առել, ու կան մարդիկ, որոնք ցանկության հետ միասին ունեն հնարավորություն գիտակցության մակարդակով լուսավորել մարրդկանց: Սակայն կարծում եմ, որ այստեղ մեծ տեղ պետք է  տալ ոչ թե տեղեկատվությանը տիրապետելուն ու փոխանցելուն (թեև ոչ պակաս կարևոր է), այլ լիարժեք տեղեկատվությամբ ազնիվ օգնել իմանալուն, իմանալ կարողանալուն, քանի որ արևմտյան ”զարգացած” երկրներում կոնֆլիկտներին նոր մոտեցումներ տալու ճանապարհին ”հայտնաբերեցին” նաև այն, որ մարդուն պարտադրաբար ոչնչացնելը (մահը), այսինքն՝ ֆիզիկական հագուստի ոչնչացումը բնության մեջ հանդիսանում է զարգացման ամենահզոր պարտադրող գործոնը, որը, ցավոք սրտի, հարգելի Արսեն Խառատյանի ուշադրությանը չեր արժանացել: Քանի մարդ արարածը չի սովորել սիրել կյանքը ավելին, քան արդյունքները, ապա դա կբերի դեռ շատ խնդիրներ ու կոնֆլիկտներ: Կյանքը՝ դա հոգու զարգացման փուլերից մեկն է: Ներքուստ մենք բոլորս միանման ենք (խելացի, թե հիմար), քանի որ հանդիսանում ենք Տիեզերքի անբաժանելի մասնիկը: Տարբերությունը միայն արտաքնապես է, որը բերում է հակադրությունների պայքարի: Բայց հակադրություններն էլ են ներքուստ միացյալ, իսկ տարբեր են և պայքարում են (конфликтуют) արտաքնապես: Որն էլ հենց զարգացումն է: Սակայն մեզ երբեք չեն սովորեցրել պայքարել ճիշտ, ու չեմ կարծում, որ երբևէ ինչ-որ իշխանություն տրամադրված է հանրացնել նման գաղտնիքներ այն պարզ պատճառով, որ չի ցանկանում վայր դնել իր ”դեմոկրատիա” կոչվող գործիքը, ինչի համար արևմուտքում ”մարդասիրական” անվանումներով ծպտված գործում են բազմաթիվ ինստիտուտներ ու համալսարաններ, որոնք տեղյակ են մարդկային հոգևոր գործոնի բոլոր գաղտնիքներին, ընդհուպ մինչև մարկային գործոնի ինքնաոչնչացմանը, այն, ինչը արտահայտվում է թվացյալ խաղաղությամբ: Եվ մեզ մնում է միայն ինքնազարգանալը (որը շատ ավելի գերադասելի և օգտակար է պատրաստին ստանալուց), կամ էլ հորիզոնից բաց չթողնել բարի կամքի մարդկանց, ինչպիսին կարծում եմ Արսեն Խառատյանն է, որոնք իրենց անկեղծ մտորումները պատրաստ են կիսել հանրության հետ սիրով ու խաղաղությամբ:
    Հարգելի Արսեն Խառատյան, ցանկանում եմ բարի շարունակություն:

Leave a Reply to Սամվել Եղյան Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *