Խոսքի ազատությո՞ւն, թե՞ խոսքի արժեզրկում. Մհեր Արշակյան, Վասակ Դարբինյան

Խոսքի ազատությո՞ւն, թե՞ խոսքի արժեզրկում. Մհեր Արշակյան, Վասակ Դարբինյան

Մի ժամանակ եթե բացահայտ հարձակումներ էին գործում կամ փակում էին հեռուստաընկերությունը, հիմա ավելի մեղմորեն է արվում, նախ՝ կարիք չկա այլևս հեռուստաընկերություն փակելու, և ապա՝ կարելի է պարզապես հեռուստաընկերության ղեկավարին կանչել, մտերմիկ զրույց ունենալ վերջինիս հետ, այժմ նույնիսկ քաշքշուկի կարիք էլ չկա…

Ընդդիմությունը դատապարտված է քաղաքական մեթոդներով աշխատել, մինչդեռ իշխանությունը տնտեսական խնդիրներ է լուծում: Աշոտյանն, օրինակ, ցույց տվեց, թե ինչպես է քաղաքական խնդիրը լուծում. սկսելով «օլիգրոֆենիկ» և նմանատիպ բառերից՝ նա ցույց տվեց, թե ինչպիսի խոսքի որակով պետք է լուծել այդ խնդիրը, խոսքը հատկապես ինչ աստիճանի պետք է իջեցնել: Դրանով իսկ նա վիրավորում էր հեռուստադիտողին՝ ակնարկելով, որ ահա ես քեզ այսպիսին եմ պատկերացնում, այսքան ընկած, որ ինձ թույլ եմ տալիս այդ որակով խոսել:

Տեսիլքների և տաշտակի հարց է իրականում: Իշխանությունն ունի տաշտակ, որի մեջ այն ամենն է, ինչին նա ուզում է տիրանալ, ընդդիմությունը դեռևս չունի տաշտակի խնդիր, նա ունի տեսիլքների հարց և ժողովրդի հետ կարող է խոսել տեսիլքներով, իսկ տեսիլքների մասին չի կարող խոսել անմակարդակ լեզվով: Իրական ընդդիմությունն, ով իրական խնդիրներ է բարձրաձայնում, միշտ հանդես է գալիս գրագետ խոսքով, խնդիրներն ամբողջությամբ բացողի ձայնով, իշխանությունն այս խնդիրը չունի, քանի որ, ինչպես ասեցինք, ունի տաշտակ, որն էլ թելադրում է ձայնը: Այսինքն իշխանության խոսքը թելադրում է տաշտակը, իսկ տաշտակի թելադրած խոսքը պետք է լինի տաշտակի մակարդակի:

Մեկնաբանություններ

Մեկնաբանել

Share Button

Դիտեք նաև՝

Մեկնաբանել

Your email address will not be published. Required fields are marked *