Երեխաների պաշտպանություն. բռնություն և իրավունք. Աիդա Մուրադյան

Երեխաների պաշտպանություն. բռնություն և իրավունք. Աիդա Մուրադյան

Երեխաների նկատմամբ բռնության մի քանի տեսակ կա՝ հոգեբանական, սեռական, ֆիզիկական և երեխայի անտեսում:  Հոգեբանական բռնությունը վիրավորանքն է, արտահայտչամիջոցներով երեխայի նվաստացումը, ինչին հաճախ ենք ականատես լինում մեր իրականության մեջ: Սեռական բռնությունը երեխայի սեռական անձեռնմխելիության դեմ ուղղված հանցագործությունն է: Ֆիզիկական բռնությունը երեխայի նկատմամբ կիրառվող ծեծն է, պատիժը, հասցված մարմնական վնասվածքները և այլն: Երեխայի անտեսումն իրենից ներկայացնում է երեխայի կենսական կարիքների բավարարման համար պատասխանատու անձանց կողմից համապատասխան գործողություններ չկատարելը, օր.՝ երբ ծնողները կամ երեխայի օրինական այլ ներկայացուցիչներ չեն ապահովում երեխային սնունդով, հագուստով, հիգիենայի պարագաներով, ինչի արդյունքում երեխան հայտնվում է անպաշտպան և ոչ բարենպաստ վիճակում:

Մեր պետությունը, հիմք ընդունելով Երեխաների իրավունքների մասին ՄԱԿ-ի կոնվենցիան և ներպետական օրենսդրությունը, ձևավորել է երեխաների պաշտպանության եռաստիճան համակարգ, որն իրենից ենթադրում է հետևյալը. առաջնային օղակում խնամակալության և հոգաբարձության մարմիններն են, որոնք իրենց կից ունեն հանձնաժողովներ: Մարզային մակարդակում ընտանիքի, կանանց և երեխաների պաշտպանության բաժիններն են: Ամենավերին՝ ազգային մակարդակում, երեխաների պաշտպանության ազգային հանձնաժողովն է, որն էլ մշակում է քաղաքականությունը:

2015 թ-ին Վորլդ Վիժն Հայաստանի կողմից ՀՀ մարզերում իրականացված հետազոտությունը վկայում է, որ Հայաստանում յուրաքանչյուր 10 երեխայից 7-ը ենթարկվում է ֆիզիկական կամ հոգեբանական բռնության։ Դա այն դեպքում, երբ հարցված ծնողների 67 տոկոսը գտնում է, որ երեխաները չպետք է ենթարկվեն բռնության որևէ պարագայում: Այստեղից մի պարզ հետևության կարելի է անել, որ ծնողները պարզապես չգիտեն, թե ինչ դրական դաստիարակչական մեթոդներ կարող են կիրառել: Մեկ այլ խնդիր ևս կա. մեր հասարակությունը չունի բռնության նկատմամբ ձևավորված բացասական վերաբերմունք:

Բռնության պատճառները տարբեր են: Հետազոտությունները փաստում են, որ տնտեսապես և սոցիալապես աղքատ երկրներում և աղքատ ընտանիքներում բռնության մակարդակը շատ ավելի բարձր է, քանի որ այդտեղ շատ են և՛ սթրեսները, և՛ վարքային շեղումները…

Ըստ կատարված ուսումնասիրությունների՝ մեր հասարակության տարբեր շերտերի համար դեռևս նորմալ երևույթ է երեխային ծեծելը, հատկապես եթե դա անում է ծնողը, երեխային վիրավորելը, քանի որ կա շատ ընդունված մի խոսք՝ «իր երեխան է, ինչ ուզում է, անում է իր երեխայի հետ»: Սրա հանդեպ պետք է անհանդուրժողական վերաբերմունք ձևավորվի հասարակության մեջ…

Պետական մակարդակով դրական ծնողավարման հմտությունների ինստիտուցիոնալիզացման կարիք ունենք, որովհետև ամենաբարդ մասնագիտությունը ծնող լինելն է, սակայն դա ոչ մի տեղ չեն սովորեցնում: Վորլդ Վիժն Հայաստանի փորձը ցույց է տալիս, որ երբ ծնողին ես փոխանցում դրական ծնողավարման մեթոդներ, որոնցով ինքը կարող է նույն խնդիրը լուծել առանց երեխային բռնության ենթարկելու, նա, բնականաբար, հաճույքով վերցնում և կիրառում է, քանի որ ոչ մի ծնող չի երազում իր երեխային ծեծել կամ ցավ պատճառել…

Մեկնաբանություններ

Մեկնաբանել

Share Button

Դիտեք նաև՝

Մեկնաբանել

Your email address will not be published. Required fields are marked *